2005/Jun/29

ขอโทษครับที่หายไปซะนาน ยุ่งเรื่องเรียนอยู่อ่ะครับ

ผมจะพยายามมาอัพบ่อยๆนะครับ...ขอบคุณที่คอยติดตามครับ

...Q(>.<)๐...

บางที.. อาจไม่จำเป็น..เสมอไปที่ความรัก..จะต้องจบลงด้วยการ..ได้เป็น..คนรัก


บนเตียงเล็กๆ.. ในบ้านอบอุ่น..หลังหนึ่ง
แดดยามเย็น..ทอบางบาง..ผ่านหน้าต่าง

หญิงชรา..อายุราวๆ 70 ปี
นอนซม..อยู่บนเตียง

เธอรู้ว่า...นี่เป็นช่วงเวลาสุดท้าย..ในชีวิตของเธอแล้ว
..แต่จะเป็นอะไรไปล่ะ ..เธอพอใจกับชีวิตทั้งหมด..ที่เธอได้ผ่านมา

เธอ..ได้แต่งงาน ..มีครอบครัว..ที่อบอุ่น
แม้จะไม่มีลูก..ก็ตาม

มีเพื่อนที่ดี ..ผ่านชีวิตการงานที่ดี
ถึงแม้วันนี้..สามีของเธอจะตายไป..ร่วม 10 ปี

แต่..ในวันสุดท้าย..ของชีวิต
เพื่อน-ที่เธอรักที่สุด..
ก็มานั่งเคียงข้างเธอ..อยู่ตรงนี้
มาส่งเธอ..เหมือนทุกครั้ง..ทุกคราว

*

หมอบอกว่า..ฉันคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก
เธอ..เอ่ยบอกกับเขา ...
เพื่อนชรา..ที่รู้จักกับเธอมา..แต่ครั้งยังเด็ก

ฉันรู้
ชายชรา..พยักหน้ารับ

เธอมาส่งฉัน..เหมือนทุกทีสินะ
หญิงชรา..มองหน้าชายชรา

ใช่..ก็ฉันส่งเธอ..มาตลอดทั้งชีวิตนี่นา ..ขาดไปอย่าง..คงไม่ครบ

ชายชราตอบ..ด้วยรอยยิ้มบางๆ

ตอนเด็กๆ..บ้านเรา..อยู่ทางเดียวกัน..เรากลับบ้านด้วยกันทุกเย็น..
บ้านฉัน..อยู่เลยบ้านเธอไปมาก.. เธอ..รำลึกความหลัง

แต่ฉัน..ก็ไปส่งเธอทุกวัน
ชายชราบอก

ใช่..เธอทำอยู่อย่างนั้น..ตลอดชั้นประถม..และมัธยม..ที่เราเรียนด้วยกัน
..จนเพื่อนๆล้อว่า..เราเป็นแฟนกัน หญิงชราพูดขึ้น

สุดท้าย..ก็ต้องเลิกล้อกันไป
เพื่อนชราของเธอ..ต่อคำ

ตั้งแต่..เธอคบกับแฟนคนแรกของเธอ..นั่นแหละ
เธอเย้ายิ้มๆ

แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวัน..อยู่อย่างเดิม... จนต้องเลิกกับแฟน..ไม่ใช่รึ
ชายชรา..ทวนความหลัง

เธอจำได้ว่า..เธอบอกเขาอยู่บ่อยๆ ว่า..ไม่ต้องเดินมาส่งเธอแล้ว..
เดี๋ยวแฟนเขาจะโกรธเอา.. แต่เขาก็ยังดึงดัน..ที่จะมาส่งเธอ

โกรธก็โกรธไป ..ฉันรู้จักเธอ-มาก่อนตั้งนาน ..ยังไงเธอ..ก็ต้องมาก่อน
นั่น..เป็นคำพูดที่เธอจำได้-ไม่ลืม ..แม้ว่า..มันจะผ่านมาเกือบ 60 ปีแล้ว..ก็ตาม..

เธอยังจำ..วันที่เขาต้องขึ้นรถไฟ..เพื่อไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้

วันนั้น..เธอไปส่งเขาที่สถานี ..ร้องไห้จะเป็นจะตาย
..เขาวุ่นกับการปลอบเธอ..จนไม่เป็นอันได้ร่ำลาพ่อแม่

พอเธอสงบลง..และขอตัวเข้าไปล้างหน้าล้างตา..ในห้องน้ำ ..
พ่อแม่ของเขา..ไปเช็คเที่ยวรถไฟ ...
พอเธอกลับมา..ก็พบเขานั่งร้องไห้คนเดียว..กับกองกระเป๋า...
เงยหน้าขึ้นบอกกับเธอ..ทั้งน้ำตา

กลับบ้านเอง..เดินดีๆ นะ

และนั่น..ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา..อีกรอบ

*
เธอจำได้ว่า..วันที่เขาปิดภาคเรียน..และกลับมาบ้าน..
เธอแนะนำเขา..ให้รู้จักกับแฟนหนุ่มของเธอ

ตอนแรก..ทั้งสอง..เหมือนจะเข้ากันได้ดี ..แต่หลังจากนั้น 2-3 วัน
..มีคนมาบอกว่า..แฟนเธอกับเพื่อนเธอ..ต่อยกัน

มัน..นอกใจเธอ เขาบอกเรียบๆ..

แต่..เธอไม่เชื่อ

วันนั้น..เธอเชื่อแฟนมากกว่า..ว่าเขาอิจฉาแฟนเธอ..จึงหาเรื่องชกต่อย
..เธอว่าเขา..ไปหลายคำ

อาทิตย์นึงให้หลัง..เธอจึงรู้ว่า..เขาเป็นคนถูก
..เมื่อเธอไปหาเขาที่บ้าน..ก็เจอแต่..พ่อของเขา

มันกลับไป..แต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ..เห็นว่ามีธุระด่วน ..ไม่รู้อะไร
*

เธอส่งจดหมายไปขอโทษ ..เขาบอกไม่เป็นไร..เขาไม่เคยโกรธเธอ..แค่น้อยใจเล็กๆ
..ในจดหมายลงท้าย..ด้วยคำ-คำเก่า

"กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ"

เธอรู้ว่า..ในคำที่เหมือนสั้นๆ นั้น ..เขาพูดอะไรออกมา..มากมายขนาดไหน..

เธอจำได้..ถึงวันที่เธอ..บอกเขาว่า..
เธอจะแต่งงาน..

เขา..มองหน้าเธอ..
เธออ่านไม่ออกว่า..มันเป็นความรู้สึกอะไร

..ดีใจ?
..เสียใจ?
และเมื่อเธอถามเขาตรงๆ ..เขาก็ตอบว่า..

..เราใจหาย..
*

แต่ก่อนหน้านั้น.. ก็เขานี่แหละ..ที่เป็นคนช่วยเธอเลือก..
ช่วยเธอดูว่า..ผู้ชายคนนี้นิสัยดี ..และรักเธอจริง

เรา-ผู้ชายด้วยกัน..เราดูออก

ซี่งเขา..ก็ดูไม่ผิด ..สามีของเธอดี..เหมือนอย่างที่เขาบอก ..

วันแต่งงาน..เธอบอกเขาว่า..

ความเป็นเพื่อนของเรา..ยังเหมือนเดิมนะ ..ไม่ต้องห่วง

เขามองเธอนิ่งๆ..พยักหน้าน้อยๆ.. ไม่ตอบคำ

ถึงเวลารดน้ำสังข์ ..เขาอวยพรเธอมากมาย ..แต่พูดกับสามีเธอ..เพียงสั้นๆ ว่า..

ฝากด้วยนะ..
*

เขาแต่งงาน..มีครอบครัวของเขา
เธอ..ก็มีครอบครัว..ของเธอ

มีบางช่วงของชีวิต..ที่ห่างกันไป
แต่ก็ไม่เคย..ลืมกัน

เธอ..ส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขา..ทุกๆปี
ตอนนี้..เขาน่าจะเก็บมันไว้ได้ 59 ใบแล้วล่ะ
เพราะเธอนับของเธอแล้ว..มันได้ 58 ใบ
น้อยกว่า..อยู่ใบนึง..
เพราะเธอ..เกิดทีหลังเขา 5 เดือน..

บางที ..เธอรู้สึกสนิทกับเขา..มากกว่า..คนรักของเธอเสียอีก

หลายเรื่อง..ที่เขารับรู้..แต่คนรักของเธอ..ไม่แม้แต่ระแคะระคาย..

และก็เช่นกัน..หลายความลับ..ที่เขาระบาย
..ที่เขาฝากไว้ที่เธอ..เธอก็รับ..และเก็บงำมันไว้..ด้วยความเต็มใจ..

*
*

คิดอะไรอยู่?
เขาเอ่ยขึ้นมา..ทำลายความเงียบ

เรา..กำลังนึกแปลกใจ
เธอเอ่ย..ด้วยท่าทีครุ่นคิด

ทำไม..เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน?

เขานิ่งไป..เหมือนกำลังคิดเช่นกัน

เราสนิทกันมาก..มั้ง
เขาว่า

นั่น..ไม่น่าใช่เหตุผลนี่
เธอว่า

เธอ..ถามยากไปนะ
เขาตอบ..หลังจากนิ่งคิดอีก..อยู่ครู่ใหญ่

ไม่ยากหรอก ..ลองคิดเล่นๆ สิว่า..ทำไมเราถึงไม่รักกันนะ?

แววตาเธอ..มีแววขี้เล่นซุกซน ..เหมือนเด็กหญิง..ครั้งกระโน้น

อืมม..อันนี้..ค่อยง่ายขึ้นมาหน่อย
เขาพูดขึ้น

เธอมองหน้าเขา.. แปลกใจเธอว่า..เธอไม่ได้เปลี่ยนคำถาม..นี่นะ..

ฉันไม่รู้หรอกว่า..ทำไม-เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน
เขามองหน้าเธอ..ด้วยสายตาอ่อนโยน

แต่..ถ้าเธอถามว่า..ทำไม-เราถึงไม่รักกันน่ะ
เขาเว้นช่วง
ฉันก็จะตอบว่า -- ฉันว่า..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย

เธอหลับตาลง.. คำถามที่ถูกซ่อนไว้..หลายสิบปี..กลับตอบออกมาง่ายๆ..อย่างนี้เอง

นั่นสินะ ..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย
เธอตอบ..ทั้งๆที่หลับตาลง

ตอนนี้..เธอพร้อมที่จะจากโลกใบนี้ไป..อย่างมีความสุขแล้ว

ในความรู้สึก..ที่เริ่มพร่าและเลือน...เธอสัมผัสได้ถึงมือของเขา..ที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้

กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ..

และนั่น..
คือ..คำสุดท้าย..ที่เธอได้ยิน

Credit : Pramool.com

Comment

Comment:

Tweet


ชอบนะ เพราะความเป็นเพื่อนไม่เคยจากเราไปไหนแต่การเป็นคนรักถ้าวันหนึ่งเราไม่ได้รักกันเราก็เป็นคนที่เหมือนไม่รู้จักกัน ความเป็นเพื่อนสิที่เราไม่เคยลืมและยังรักษามันไว้จนเราจะตาย
#9 by น้ำตาล (210.1.2.35) At 2005-12-20 09:30,
#8 by ทิวลิป (61.91.116.192) At 2005-11-15 11:52,
ผมเป็นคนหนึ่งที่ได้ทราบ เรื่องนี้เข้าตามเข้าไปอ่าน หลายๆ ที่
รับรู้เรื่องราวแต่ ปกติไม่เคยแสดง คอมเมนท์ ใดๆ
แต่พอถึง เวลานี้ คงต้องกล่าวว่า ขอให้คุณพิมพ์ มีความสงบ ณ สัมปรายภพ ไม่ว่ามันจะมีจริงหรือไม่
---- อยากให้ มันเป็น แง่คิด บทเรียน ของความรัก
ความรัก --- ไม่ใช่การใช้แต่ อารมณ์ หรือเหตุผล ไม่ใช่เรื่อง
แค่ คน 2 คนอย่างที่คิด ไม่ใช่ ความ หลง ไม่ใช่ ความผิดหรือถูก ลึกเข้าไปในใจ หรือเข้าใจ เข้าไป ทุกๆ ในการกระทำ
พึงระลึกว่ามันเป็นสิ่งที่ ต้องพยายาม คอยเตือนตัวเองให้ทำดีอยู่ เสมอ เมื่อคุณ รู้จักและเข้าใจ ความรัก ไม่มีทางทำร้ายใครหรือแม้แต่ตัวเอง คุณจะเต็มไปด้วยการให้ การอภัย
คุณจะมองความเป็นไปของโลกอย่างมีสติ เข้าใจ ความหมาย คำว่าว่าเข้าใจ (เข้าใจ= ลึกเข้าไปข้างในใจ เข้าไปในกระเลือด ซ้าบซึ้งในทุกอณู นั่นคือ=เข้าใจ) การมีอยู่ของคุณ
คุณรู้ได้ด้วยการ เสียสละ ความโกรธ คุณน้อยลง คุณรู้จักให้ มากกว่า ต้องการ ผมรู้สึก ขอบคุณโลกนี้ใบนี้ จริงๆ ที่ให้พบพบกับความรัก ขอบคุณ อากาศ ขอบคุณ ต้นไม้ใบหญ้า
ขอบคุณ ทุกๆ อย่าง ที่ทำให้ผมเกิดมา ผมว่ามันเป็น สิ่งที่ดีที่ สุดเท่าที่ผมรู้จัก -----
***ถ้าคุณท้อแท้***
ลอง อย่างผมสิ--- คนหลายคน อยากมานั่งอ่าน ข้อความ อยากมารับรู้ข้อความที่พวกเรา ช่วยกันเขียนขึ้นแต่เขาไม่ สามารถ มารับรู้ได้เพราะ ไม่มีคนอ่านให้เขาฟัง บางคนอยากลุกขึ้นมาอ่านเอง แต่เพียงเพราะไม่มีคนมาเข็ญ พยุงให้ลุกขึ้นมาอ่าน บางคน หลับไม่รู้สติ ไม่รู้ว่าจะตื่นขึ้นมาอ่านได้อีกไหม
คุณลองมอง รอบตัวคุณ ดีๆ คุณจะรู้ว่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียว
ตาคุณ มองเห็น หูได้ยิน ปากกินได้ มือ ขา ยังสั่งการณ์ได้ ยังวิ่ง
ยังหัวเราะ ยังร้องให้ ยังรับรู้ได้ นั่นมันคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอครับ ไม่ว่าจะมีปัญหาใดๆ ผมว่าปัญหาอย่างเราๆ ก็ดุเป็นเรื่องไรสาระไปเลยเมื่อเทียบ กับ ผู้ทุภพลภาพ ผู้ประสบภัยหรือ ตำรวจทหารที่ต้องคอยทำงานหรือประสบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน บุคคล ที่ผมกล่าวมา เขาอยู่ได้ด้วยอะไรครับ
ผมว่า ความรัก = การมีชีวิต มันไม่ได้แตกต่างกันเลย
ลองเปลี่ยน ทัศนคติ ปัญญาทัศ มุมมอง เดินไปในทิศทางตรงข้ามบ้าง ลองพยายามมองในแบบที่มันเป็น ตัดความ อิจฉาริษยา ความหลง ความโลภ ความเอาแต่ใจ
เสียสละให้มากขึ้น ให้อภัย ทิ้งความเห็นแก่ตัวลง ผมว่าความรักมันเป็นแบบนั้นหละ
ผมรู้สึกว่า ชีวิตของคนเราเกิดมา เพื่อ คนอื่นนะครับ
เนี่ยแหละเหตุผลของการมีอยู่ของคนเรา เราเกิดมาเพื่อสิ่งต่อไป และเราตายไปก็เพื่อ สิ่งที่จะเกิดขึ้นมาแทนเรา
มันเป็นเรื่องง่ายๆ ธรรมดาๆ เพียงแต่อย่า ปรุงแต่งมัน
มันมีวิถีทางของมันเสมอ ความรักและการมีชีวิต
มันทำให้ผม เปลี่ยน ตัวเองจาก หน้ามือเป็นหลังเท้า(แอบมีมุข) คุณคิดไม่ถึงหรอกว่า ผมก็เคยเป็นคนที่คุณ จินตนาการ
เรื่องความชั่วไปไม่ถึงเลยหละ แต่เมื่อ ผมมาพบกับความรัก มันเปลี่ยนแปลงชีวิตผมทั้งชีวิต มันทำให้ผมจากที่คิดถึงแต่ตัวเอง กลายเป้นคนที่จะคิดถึงผู้อื่นก่อนเสมอ คุณจะพบว่า เมื่อคุณ ตื่นเช้าขึ้นมาแทนที่จะสลึมสะลือ หดหุ่ เศร้า กลับสดชื่น สว่าง และอบอุ่น เพียงแค่หายใจเอาอากาศ รอบๆ ตัว
มองโลกอย่างสวยงามแง่ดี
ไม่ว่าปัญหาใด้ๆ ก็ผ่านไปได้ จำไว้ครับ ไม่มีปัญหาปัญญาก็ไม่เกิด ปัญหามันมีเหตุผลของมันที่เกิดขึ้นมา
ดังนั้นมันเป็นแค่ปัญหา มันไม่มีทางสู้คุณที่มีปัญญาได้หรอกครับ แต่ ถึงอย่างไรคุณก็เป็นคน ครั้นจาให้คิด แก้ เดี๋ยวนั้นเลยอาจจะยังไม่ชิน ลองครับ ลองก่อนชีวิต มันมีลองได้ครับ
ถ้าคิดแก้ไม่ออก ก็กลับไปบ้าน เดินไปห้องนอน กองปัญหาไว้หน้าห้อง ปิดประตูใส่มัน นอนเอาแรงกินข้าวก่อน ตื่นมาค่อยมาสู้กับมันต่อผมว่า พอคุณตื่นขึ้นมามันก็ ลงไปอยุ่ที่ปลายเท้าคุณแล้วหละจากแต่ก่อนเมื่อวานมันยังอยุ่บนหัวอยู่เลย
--เห้อ เหนื่อยพิมพ์ (อัตรา การพิมพ์ดีด ผมอยู่ที่ 30 คำต่อ2ปี)
สุดท้ายถ้าข้อความของผมไปรบกวน หรือสร้างความเดือดร้อนแก่ผู้ใด ก็ยกโทษให้ผมหน่อยนะครับ
ผมแค่ ต้องการ จะอุทิศ ข้อความเหล่านี้ให้แด่คุณ พิมพ์
และถ้ามันพอจะมีประโยชน์ใดๆก็ตาม ขอให้ประโยชน์เหล่านั้นตกแด่คุณพิมพ์ --นางสาวพิรศลัย สุวรรณภักดี
bwitch แห่ง http://bwitch.exteen.com/
และเพื่อน ที่ผมไม่เคยพบเจอ....
#7 by จักร (202.69.139.9) At 2005-09-19 12:21,
วันอะไรก็ไม่รู้อ่านไดแล้วจะร้องให้ ลองไปอ่านที่ bwitch.exteen ดูนะ แล้วน้ำตาคุณอาจจะใหลออกมาเหมือนฉันก็ได้
#6 by jAo~fAi At 2005-07-03 21:23,
เราว่าเป็นเพื่อนกันมันไม่ทิ้งกันอยู่แล้วถ้าเป็นแฟนกันคงเลิกกันไปนานแล้ว เรื่องนี้อ่านแล้วกินใจมากเลยค่ะ
#5 by rien (221.128.75.35) At 2005-06-30 09:09,
เคยอ่านครั้งนึงในfwd

โคตรชอบเลยครับ
#4 by 609 At 2005-06-30 04:24,
เรื่องนี้รู้สึกจะเป็นเรื่องยอดฮิตเลยนะ sia
#3 by Mrs. Holmes At 2005-06-30 01:00,
ชอบจัง...
บทความนี้อบอุ่นดีนะ...
อ่านแล้วอุ่นใจ
ขอบคุณที่เอามาลงให้อ่านนะ
#2 by cotton (210.86.217.245) At 2005-06-29 23:43,
ดีฮะ
เพราะไม่ได้ไม่รักกัน เลยเป็นเพื่อนกัน
เพราะรักกันเกินกว่าจะเป็นได้แค่แฟน จึงเป็นเพื่อนอ่ะมั้ง
#1 by โหมด At 2005-06-29 22:40,