2005/Jul/16

"สายอีกแล้ว. อะไรนักหนาเนี่ยซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ" ฉันเดิน(วิ่งตะหาก- -")
ข้ามถนนไปที่ป้ายรถเมล์ แล้วรีบขึ้นรถเมล์อย่างเร็ว ที่ร.ร.

"นี่ผึ้ง เธอบอกเลิกนายทัชเหรอ" น้ำตาลเพื่อนรักของฉันถาม
"อือ แต่ไม่รู้ได้ยัง ติดต่อไม่ได้ เลยเอาจดหมายไปฝากเพื่อนนายนั่นไว้" ฉันตอบ
"ทำไมเธอทำอย่างนี้ รีบโทรไปเอาจดหมายคืนแล้วเปลี่ยนเป็นเขียนขอโทษเค้าซะ"
ยัยน้ำตาลแหวะฉัน "นี่........เธอรู้ได้ยังไงว่านายนั่นยังไม่ได้รับ แล้วก็
น้ำตาล เธอเป็นเพื่อนกับชั้นมากี่ปียังไม่รู้นิสัยกันอีกเหรอ ฉันคบกับเธอมา 4 ปี
ถามหน่อยฉันเคยขอโทษเธอซักครั้งยัง กับนายนี่คบกันแค่ปีเดียว
จะให้ฉันไปตามง้อเหรอ ไม่มีทาง แล้วที่สำคัญ นายนั่นเป็นคนผิดนะ"
ฉันพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "โอ้ย จะบ้าตาย ทำไมเธอไม่รู้อะไรเลยนะ"
น้ำตาลพูด น้ำเสียงเธอดูไม่พอใจสักเท่าไหร่ (มากๆตะหาก- -)
"รู้สิ ฉันรู้ นายนั่นอยู่ดีๆก็หายหน้าไป นัดฉันเอาไว้หลังๆก็ไม่ยอมมา โทรไปก็ไม่ติด
แล้วกว่านายนั่นจะโทรหาฉันฉันก็ต้องรอเป็นวัน
แล้ววันก่อนวันเกิดฉันนายนั่นไม่โผล่หน้ามาแถมยังไม่โทรหาอีก
แล้วฉันต้องไปขอโทษคนอย่างนั้นเหรอ" ฉันพูดในสิ่งที่คิดออกมาหมด

"นี่ ผึ้ง เธอไม่รู้จริงๆเหรอO.O" ยัยน้ำตาลถามฉันหน้าเหวอ
"รู้อะไร ฉันรู้แค่นี่คงจะพอแล้วแหละ" ฉันบอก
"...." น้ำตาลไม่พูดอะไร

ตอนเย็นยัยน้ำตาลรีบไปไหนก็ไม่รู้ฉันจึงต้องกลับบ้านคนเดียว
เชอะ!! ฉันกลับไปบ้านไม่มีอะไรทำเลยจัดโต๊ะหนังสือ
ก่อนที่จะคิดฟุ้งซ่านเรื่องนายทัช จัดๆไปเจอใบคะแนนสอบของเทอมที่แล้ว

"เทอมนี้คะแนนดีพิลึกแฮะ^^"ฉันมองกระดาษคะแนนอย่างพอใจ

ติ้งต่อง~~~ ใครคะ~~~ ฉันตะโกนถาม (มารยาทงามค่ะโฮะๆๆ)
ฉันเอง~!!! เสียงยัยน้ำผึ้ง -*- ฉันเดินลงไปเปิดประตู
ยัยนี่ร้องไห้เรอะ ฉันเลยพาน้ำตาลเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นน้ำตาลนั่งลงแล้วพูดว่า

"ฉันคิดว่ามีเรื่องที่แกต้องรู้" ยัยน้ำตาลบอกเสียงเบามาก
"ไร" ฉันถามอย่างใจเสีย
"........ขอโทษนะนายทัช" ยัยนั่นพูดกับตัวเอง
"มีอะไรยายน้ำตาล.." ฉันถาม
"ผึ้ง......ชั้นคิดว่าแกต้องรู้ไว้.............ที่เธอได้คะแนนเทอมที่แล้วดี
เป็นเพราะนายทัชแอบไปคีย์สลับคะแนนของเขากับแก เธอก็รู้ นายนั่นเก่งจะตาย
แล้วที่แกเคยหนีร.ร.นายทัชก็ออกรับแทน จนโดนอาจารย์สั่งทำโทษ 1 เดือน
เลยมาหาเธอไม่ได้ พอที่บ้านรู้ก็เลยยึดมือถือแล้วสั่งกักบริเวณ เลยติดต่อเธอไม่ได้
แล้ว...วันเกิดเธอ........" น้ำตาลหยุดพูด

"...." ฉันเริ่มรู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวใจ...

ความคิดต่างๆพากันแล่นเข้ามาในหัวฉันความรู้สึกผิด
ความรักของนายนั่น ฉันทดแทนด้วยการ บอกลา
และไม่เคยเข้าใจในสิ่งต่างๆที่เขาทำเพื่อฉัน หนำซ้ำ ยังไปซ้ำเติม....

"ฉันจะไปขอโทษเขา..." ฉันพูด

น้ำตาลสูดลมหายใจแล้วพยายามทำหน้าปกติ แต่นัยน์ตามันก็แฝงไปด้วยความเศร้า

"วันเกิดเธอ...." น้ำตาลพูดต่อ
"นายทัชแอบหนีออกมาจากบ้าน เขากระโดดลงมาจากหน้าต่างห้อง แต่พลาดตกลงมา
เท้าเลยแพลง แต่เขาก็ยัง เดินไปป้ายรถเมล์ เพื่อนั่งไปหาเธอ ......แต่
เขาเห็นเด็กคนนึงกำลังข้ามถนนแล้วรถกำลังจะชนเด็กคนนั้น
นายทัชเลยวิ่งเข้าไปอุ้มเด็กคนนั้นแต่ไม่ทัน...." น้ำตาลเงียบไปพักนึง

"นายทัชถูกรถชนทั้งที่อุ้มเด็กอยู่ แล้วในมือเขาก็กำของขวัญที่เตรียมให้เธอไว้แน่น"
น้ำตาของฉันไหลไม่รู้ตัว
"ก่อนที่เขาจะไม่รู้สึกตัว เขาบอกแต่ว่า อย่าให้ผึ้งรู้....."
แล้วน้ำตาลก็ยื่นกล่องของขวัญให้ฉันค่อยแกะ

มันคือกรอบรูปแฮนเมด ใส่รูปคู่ของเราอยู่ข้างบนเขียนว่า

--*HaVe A HeRo In YoUr DrEaM*--

ความรู้สึกผิดปะทะเข้ามาเต็มแรงฉันพูดไม่ออกทุกคำถามยังคงเวียนอยู่ในหัวฉัน
"ตอนนี่ทัชเป็นไง...." ฉันถามขึ้น
ไม่
ไม่อยากรู้คำตอบ
ไม่อยากเจอความจริง
ไม่อยากเจอสิ่งที่เลวร้าย

"อยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจ...." น้ำตาลตอบ

ฉันช็อคกับคำตอบอยู่นานพอควร แล้วฉันเริ่มร้องไห้ไม่หยุด

"ร.พ.อะไร!!!"
".............ร.พ.(***).." น้ำตาลก้มหน้าพูด

ฉันรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกจากบ้านเหมือนคนบ้าแต่ฉันไม่สนแล้ว
ถ้ามันทำให้ทัชฟื้นได้พอไปถึงร.พ.ฉันเห็นนิกเพื่อนทัชยืนอยู่

"ทัชล่ะ....ทัชอยู่ไหน....เป็นยังไงบ้าง....ทัชยังไม่ตายใช่มั้ย!!!"

ฉันวิ่งเข้าไปหานิกแล้วเขย่าแขนนิกพลางตะโกนอย่างเสียสติ
นิกแกะแขนฉันออกอย่างยากเย็นแล้วพูดในลำคอว่า

"ทางบ้านมันตัดสินใจเอาเครื่องช่วยหายใจออกค่ำวันนี้" ฉันช็อค
"ไม่!!!!นายนิก!!!~นายอย่าโกหกสิ นายโกหกใช่ไม๊ บอกมาสิ" ฉันตะโกน
"นี่เธอสงบสติอารมณ์หน่อยสิ แล้วมานี่"

นายนิกพาฉันไปที่ห้องที่นายทัชอยู่ฉันรีบวิ่งเข้าไปเขย่าตัวนายทัช

"ตื่นสิ!!!ทำไมนายทำอย่างนี้!!!~นายอยากเป็นฮีโร่นักหรือไง!!!~อย่ามาตายอย่างนี้สิ!!!!!!"
"ผึ้ง เธอสงบสติอารมณ์หน่อย" นายนิกเตือนแล้วหาเก้าอี้มาให้ฉัน

ฉันได้แต่ร้องไห้แล้วพูดซ้ำๆว่าขอโทษอยู่อย่างนั้นจนหมอเอาเครื่องช่วยหายใจออก

-3เดือนต่อมา-

"นายทัช วันนี้ฉันเรียนจบแล้วนะ ต่อไปนี้ ฉันจะใช้ชีวิตเผื่อนาย......และ............ขอโทษ"

ฉันอยู่ที่หลัง ร.ร. ที่ๆนายทัชขอฉันเป็นแฟน ที่นี่จะเป็นที่แห่งความทรงจำดีๆตลอดไป

"อัม...มีอะไรจะบอกพี่ทัชมั้ย" ฉันหันไปพูดกับเด็กผู้ชายคนนึง
"พี่ฮับ...ขอบคุนที่ช่วยผมเอาไว้นะฮับ" เด็กคนนั้นพูดขึ้น ใช่แล้ว

มันเป็นอย่างที่คุณคิด เด็กคนนี้คือคนที่ทัชเข้าไปช่วยไว้

"พี่สาวฮะ แล้วพี่ชายเค้าจาด้ายยินหลอฮะ"
"ได้ยินสิ^^" ทำไมจะไม่ได้ยินล่ะ

ฉันยังได้ยินเสียงนายตอบกลับมาเลย^^

~~~~ไม่เป็นไร......รักนะ~~~~~~

Credit : Pramool.com

Comment

Comment:

Tweet


อ่านแล้วเกิดความรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก
#13 by ตัวหนอน (125.24.95.222) At 2006-05-08 12:21,
อ่านแล้วมัน รู้สึกว่า จะหดหู่ หรือไม่ก็จะยิ้มดีอ่ะค่ะ
#6 by เจ้าหญิงไดอารี At 2005-09-25 21:05,
เมื่อไหร่จะกลับมาจ๊ะ..อู้นี่นา
#5 by T.tong! At 2005-09-10 15:14,
หายไปนานอีกแล้ว
#4 by Mrs. Holmes At 2005-08-05 10:16,
เราต้องดูว่าเขาเคยผิดนัดเราหรือถ้านานครั้งเขาผิดนัดเราเพราะอะไรไม่ใชด่วนตัดสินใจไปเองแล้วมันอาจจะสายเกินแก่ก็ได้เหมื่อนบทความด้านบน
#3 by RIEN (203.152.5.3 /221.128.75.35) At 2005-08-04 09:54,
เรื่องนี้ อ่านแล้วยิ้มค่ะ ไม่เศร้าๆๆๆ
#2 by ครูตอง® At 2005-08-02 22:26,
หายไปนานเชียวนะคะ แต่ก็ดีแล้วที่ไม่ลืมที่จะกลับมามอบเรื่องราวดี ๆ ให้ทุกคนได้อ่านกัน

#1 by Mrs. Holmes At 2005-07-18 01:09,